Rozproszczawsja striłec zi swojeju ridneju [1]

Rozproszczawsja striłec zi swojeju ridneju,
Sam pojichaw w dałeku dorohu.
Za swij ridnyj kraj, za striłeckyj zwyczaj
Jdemo w bij za swoju peremohu.

A witer kołysze szowkowu trawu,
Dub zełenyj dododołu schyływsja,
Łystja szełestyt, wbytyj kozak łeżyt,
Nad nym konyk joho zażurywsja.

– Oj konju ż, mij konju, ne stij nadi mnoju,
Ja tym czasom połeżu prykrytyj,
Łety, konju mij, skaży mami ridnij,
Szczo ja łeżu u stepu zabytyj.

Naj batko i maty, jim szczyra podjaka,
Nechaj wony za mnoju ne płaczut,
Ja w stepu łeżu, za ridneju tużu,
Czornyj kruk nadi mnoju zakrjacze.